Manolo Paz

Biografía

Estudou na Escola de Artes e Oficios "Maestro Mateo" de Santiago de Compostela entre os anos 1978 e 1979. En 1980 traballou como profesor na Escola de Canteiros de Poio (Pontevedra). As súas primeiras obras enmárcanse nunha linguaxe centrada no dominio do espazo e o espazo aéreo. Na serie Satélites de 1983 o artista utiliza materiais como o formigón e procesos de encofrado en ensamblaxes fragmentarias de aire industrial. Este mesmo ano, unha breve estanza en Nova York permitiulle tomar contacto con novas tendencias a través das visitas ao MOMA e outros centros de arte de vangarda. Á volta da viaxe pasou do "satélite ao monolito", segun as súas propias palabras, dándolle máis importancia á terra que aos conceptos espaciais. Dende este momento a súa obra céntrase en reflexións sobre o valor da cultura autóctona, os seus símbolos, os seus signos, o seu material (en pedra, o granito) e o seu diálogo coa memoria do lugar onde se van colocar.

No ano 1984, a súa participación nas exposicións "Encontros no Espazo" e "Imágenes dos Oitenta" chamou a atención do galerista madrileño Fernando Vijande. Paz empezou a expoñer nas súas galerías entrando a formar parte dos circuítos nacionais de arte e participando en feiras e exposicións colectivas no estranxeiro. Na obra de Manolo Paz conviven os rudimentos do oficio da cantería e a conciencia dunha autonomía artística que propón unha relectura da pedra como material de significación propia. Os seus monolitos ou menhires, están ligados ao subconsciente colectivo ancestral, o escenario da natureza con ou sen o contacto do home e enraizados, dalgún xeito, coa cultura Celta. Exemplo diso é a peza chamada "Áncora", que fai referencia ao mundo Neolítico pero retomado na tradición antropolóxica e artesanal coa que estes útiles seguen estando presentes na cultura galega do momento. Obxectos que o artista coñece pola súa íntima relación co mar.
Paralela ao discurso intrahistórico están as realidades materiais, o enfrontamento do artista coas posibilidades expresivas da pedra. A talla directo artesanal busca os contrastes da superficie rugosa e os interiores pulidos e traballados nos que asoman novos cromatismos. O aspecto macizo e pesado alixéirase polo asentamento vertical da peza e as perforacións e molduras na parte superior desta.

En 1986 combina a madeira coa pedra. A madeira é presentada como peaña, alcanzando tal grao de integración, de asimilación de temperaturas no tratamento rudimentario de ambos os dous materiais que as esculturas se aprecian como un todo no que os materiais comparten o seu protagonismo. Estas pezas inciden no valor totémico do madeiro de madeira que se bifurca no bloque de pedra. Nestas pezas predomina unha estética ascensional relacionada coa verticalidade do corpo, do madeiro antropomórfico, non exento de connotacións fálicas, evidentes en pezas como "Sipotes" (1986).

Nas obras de 1989, entran en xogo factores máis racionalistas, de equilibrios, tensións e volumes, de estabilidades horizontais, e consecución dun espazo relaxado arredor de moles líticas en detrimento do límite da admiración que impoñen os fitos verticais anteriores. A xeometrización máis radical e o abandono do emotivo derivado dos procesos artesanais é substituído aquí por cortes de maior énfase industrial dos bloques de granito.

En 1992 consegue a Bolsa Unión Fenosa de Creación Artística no estranxeiro e regresa a Nova York. Agora deixa a artificialidade da base e opta por unha posta en escena máis natural das súas pezas, ben como unha instalación ou illadas unha vez que reconsidera o lugar específico. En Nova York traballa nunha alternativa ao talle directo e ao granito, realizando esculturas ensambladas de base xeométrica e constructivista, con toques neo-pop. Tamén experimenta co metal. Quizais a transformación máis decisiva foi a ensamblaxe orgánica das estruturas fragmentadas de granito. Estas pezas aséntanse directamente no chan e explicitar o debate entre natureza e cultura, confrontando o material e a súa presentación. A obra de Manolo Paz forma parte de importantes museos e coleccións privadas e institucionais como a Fundación ICO, o Museo de Duisburg de Alemaña, a Fundación Oriente en Lisboa, o Museo Unión Fenosa da Coruña, o Parque escultórico Namakunay (Xapón) e a Colección de Arte Caixa Galicia (A Coruña).

En 1994 realiza unha das súas obras máis representativas: Familia de Menhires ou Menhires pola Paz, un conxunto escultórico de 12 pezas situado fronte á Torre de Hércules, na Coruña.. Pulse aquí para ver visita virtual.

No ano 2010 realiza a cruz para o altar na que Benedicto XVI oficiaría os actos litúrxicos durante a súa visita a Santiago de Compostela.

En 2011 a súa obra Menhir, unha peza de dez metros de altura e máis de 120 toneladas de peso, instálase nos accesos das novas instalacións do aeroporto de Santiago de Compostela.

Ese ano é nomeado académico numerarioda Real Academia Galega de Belas Artes de Nosa Señora do Rosario na sección de Escultura, pronunciando o discurso "A Pedra e ou Home: Reflexos".

Obtén o Premio da Cultura Galega de Artes Plásticas e o Concello de Cambados concédelle Premio Ramón Cabanillas.

Sponsors FEADER